Nexus

Nexus Archeo-Hub

Nexus Archeo-Hub, müzeyi arkeolojik üretimin, kamusal yaşamın ve bilgi üretiminin bir arada bulunduğu aktif bir ayrık gelişim olarak yeniden tasarlanıyor. Geleneksel bir müze gibi işlev yerine, proje arkeolojisini günlük olarak yaşayan içine yerleştirilmiş bir deneyime dönüştürüyor.

Proje, kazı, araştırma, halkla iletişim ve sergi arasındaki konfigürasyon yapılandırılarak üç katlı bir mekansal sistem aracılığıyla düzenlenmiştir. Birinci katman, depolama alanları ve depolama alanları kapsamlı bir şekilde konumlandırılmış ve arkeolojik ayrıntıların kayıtları tarafından görülebilen laboratuvarlar, koruma alanları ve çalışma alanlarını içeren arkeolojik araştırma bölgesidir. İkinci katman, sadece yönetici yönetimi için değil, aynı zamanda günlük kent Kullanıcı için de tasarlanmış, alan boyunca kamusal sürekliliği sağlayan aktif bir sosyal platform veya kamusal alan oluşturur. Son katman ise, bilgilerin ve arkeolojik bilginin yorumlandığı ve sunulduğu sergilerin içeriğini içerir.

Ziyaretçi sistemi, birleşim birleşim süreci olarak tasarlanmıştır. Alana girerken, yönetilmeden önce arkeolojik bölgeyle bütünleşmiş bir dizi fragmanlık dağıtın değiştirme kazı alanıyla doğrudan görsel temas kurarlar. Buradan, dolaşım, yönetimin göründüğü laboratuvar alanlarıyla karşılaşılıyor ve arkeologların aktif olarak çalıştırıldığı gözlemleniyor, genellikle gizli kalan araştırma ve koruma süreci ortaya çıkıp koyan merkezi avluya doğru ilerliyor.

Ziyaretçiler, halka açık çıktıklarında, farklı mekânsal alanasal birimlerden ana atriyoma doğrudan bağlı açık bir ortak platforma ulaşırlar. Bu noktadan itibaren dolaşım, sergi yoğunlukları doğru yukarı doğru devam ediyor.

Bu dizi, evde kaldığı süre, merak ve yorumlamasını anlatarak kurguluyor. Proje, tarihi ürünler kapalı galerilerde anında sergileniyor, yönetimin arkeolojisini önce ham ve aktif olarak görülmelerine olanak sağlıyor tanıyarak, öğrenme ve hesaplama verilerinin miktarı merak uyanmadan önce.

Malzeme seçimi bu yapılandırmayı güçlendiriyor. Sergi alanlarının tek katlamalı polikarbonat bir cepheyle kaplanmış olup, gündüzleri hareket eden yönetiminin silüetlerinin dışarıdan çalıştırılmasına olanak sağlanmaktadır. Bu, müze iç dünyası ile çevredeki ortam arasında görsel bir iletişim yaratarak, her yerde geçenler arasında merak uyandırıyor. Geceleyin aydınlatılmış polikarbonat, binayı kesin olarak bir fenere dönüştürerek tanınabilir bir simge yapı oluşturur ve ortaya çıkan varlıkların karanlık çöküntüsinden sonra da şehre taşınır.

Sonuç olarak, proje mimarisini izole bir koruma nesnesi olarak değil, sürekli kamusal katılım yoluyla şehrin gömülü tarihi hafızasını yeniden birleştirici bir araç olarak öneriyor.